Protestantse Kerk in Nederland
Protestantse gemeente te Wichmond
 
 
Zondagblog… zondag 6 december 2020 Zondagblog… zondag 6 december 2020
Zondagblog… zondag 6 december 2020
Gisteren ontving ik door de post het bericht dat de oud-rector van mijn school op bijna 100-jarige leeftijd was overleden.  Hij overleed in september en ik kreeg gisteren het jaarlijkse blad voor oud-scholieren met zijn gezicht op de voorkant.  Mooie foto van hem als frisse veertiger. Wat een mens!  Hij was voor ons allen een grootheid - bijna goddelijk. Hij kon alles.  Oud-rugby international (hij kwam vijf keer uit voor Schotland), muzikaal, een geweldige en ook  geestige redenaar, sprak vloeiend Duits en Frans, verscheen op de lokale televisiezender en kon zomaar boeiend vertellen over zwammen en paddenstoelen.  Hij had een grote liefde voor vogels en kon ze prachtig schilderen tot op zeer hoge leeftijd - in 2016 kreeg ik een kerstkaart van hem met daarop een mooie tekening van staartmezen.  Ik had het geluk om in mijn laatste twee schooljaren van hem Duitse les te krijgen – ja, hij gaf als drukke rector ook nog een paar lessen in de week.  Onvergetelijk, hoe hij kon vertellen over Goethe en Schiller en hoe hij zijn rijke kennis van de taal en de literatuur met ons deelde.  Ik ging na mijn schooltijd daarmee verder op de universiteit, mede dankzij die inspiratie.  Hij was, zoals een van de docenten in het blad ook schreef, een Renaissance mens: iemand die veelzijdig is, op alle gebieden gevormd en uitmuntend, en daarbij humaan, de mensheid dienend. Hij had belangstelling voor iedereen, en hij haalde het beste uit je.
 
Je vergelijkt jezelf met zo iemand – kennen we niet allemaal zulke mensen die er met kop en schouders boven uitsteken?  - en je denkt: wat ben ik toch beperkt en klunzig in vergelijking. Was mijn leven maar zo! Maar dan komt geloof mij helpen.  Het geeft mij een andere kijk erop.  Ik prijs God om zijn schepping en dat Hij de mens zo mooi kan maken!  Prijs de Heer!  En dan lees ik wat er staat vandaag in de schrift over die Doper – en hij was ook geen onbeduidend mensje, zeker niet, ga maar eens op een dieet van sprinkhanen en wilde honing in de woestijn leven, in enkel een mantel van kameelhaar en met een leren gordel om je middel – nee, hij was geen kleine,  maar toch, hij zegt: “Na mij komt er Een wiens sandaalriemen ik  het niet waard  ben om los  te maken.”  Laten we dus niet vervallen in mensenverering.  Eer Hem, de Redder en de Schepper van ons allemaal.
Johannes 1: 19-28
 
Dit is het getuigenis van Johannes.
 
De Joden hadden vanuit Jeruzalem priesters en Levieten naar hem toe gestuurd om hem te vragen:
 
‘Wie bent u?’
 
Hij gaf zonder aarzelen antwoord en verklaarde ronduit:
 
‘Ik ben niet de messias.’ 
 
Toen vroegen ze hem: ‘Wie dan? Bent u Elia?’
 
Hij zei: ‘Die ben ik ook niet.’
 
‘Bent u de profeet?’
 
‘Nee,’ antwoordde hij. 
 
‘Maar wie bet u dan?’ vroegen ze hem. ‘Wij moeten antwoord kunnen geven aan degenen die ons gestuurd hebben – wie zegt u zelf dat u bent?’
 
Hij zei: ‘Ik ben de stem die roept in de woestijn: “Maak recht de weg van de Heer,” zoals de profeet Jesaja gezegd heeft.’ 
 
De afgevaardigden die uit de kring van de Farizeeën kwamen, vroegen verder:
 
‘Waarom doopt u dan, als u niet de messias bent, en ook niet Elia of de profeet?’ 
 
‘Ik doop met water,’ antwoordde Johannes. ‘Maar in uw midden is iemand die u niet kent, hij die na mij komt – ik ben het niet eens waard om de riemen van zijn sandalen los te maken.’
 
Dit gebeurde in Betanië, aan de overkant van de Jordaan, waar Johannes doopte.
 
 
terug
 
 
 
 

Kerkdienst Livestream
datum en tijdstip 25-04-2021 om 10.00 uur
meer details

 
 
Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.