Protestantse Kerk in Nederland
Protestantse gemeente te Wichmond
 
 
Vanuit de pastorie Vanuit de pastorie
Op de komende twee zondagen zitten we nog midden in de veertigdagentijd.  De kerkelijke kleding van het seizoen is paars. Voor de avondmaalstafel hangt het paarse kleed en de dominee draagt een paarse stola. Paars, de kleur van rouw, maar ook van berouw en inkeer.  Voor komende zondag, 6 maart, staat het verhaal van de Verloren zoon op het rooster. De verloren zoon, oftewel, de wachtende vader, oftewel de jaloerse broer.  De titels van Bijbelse gelijkenissen zijn er later bij bedacht.  Jezus vertelde verhalen zonder titel. De door de kerk gekozen titels verraden soms een eenzijdige kijk.  Het verhaal uit Lucas 15, 11-31, kan je van verschillende kanten benaderen:
De vader, die een tolerante en afwachtende houding inneemt.  Hij laat zijn jongste zoon gaan. Zal die nog contact houden?  Lange tijd hoort de vader niets.  Misschien hoort hij af en toe vage berichten, via via.  Van zoons kant de lange stilte. De pijn van het gemis. En natuurlijk de vraag: Waarom?  Heb ik iets fouts gedaan als ouder? En gezichtsverlies: Waar is die zoon van jou?  Ik weet het niet. Maar dan… omhelzing! 
De jongere zoon. Staat misschien het verst van ons af.  Hoewel, misschien herkenbaar in ons verleden?  Een tijd van afstand, van niets van je laten horen.  En dan weer herstel?  Hetzij in de relatie tussen kind en aardse vader, hetzij in de relatie tussen een mens en diens hemelse vader?  
Die oudere zoon.  Het gevoel van onrecht die in hem opwelt als de jongere terug komt en met een feest wordt onthaald. De schijnbare oneerlijkheid. Altijd hard gewerkt en braaf geweest terwijl die andere er maar een zootje van maakte en nu is het voor hem feest.  Zo lijkt het soms in de kerk.  De mensen die niets aan geloof doen genieten volop van het leven, en wij die braaf gaan hebben het maar saai en koud. Maar dan moeten we goed naar die woorden in vers 31 luisteren:  “Kind, jij bent altijd bij me en alles wat ik heb is van jou.”  Alles wat ik heb!  Heeft  Hij dat echt gezegd?  Ja, het staat er, zwart op wit.  Wie zou meer willen?
Zondag 13 maart is het Judica.  Judica, het eerste woord van psalm 43 in het Latijn.  In Afrika zeiden we deze psalm uit ons hoofd, in responsie, in de consistoriekamer, voorafgaande aan de dienst.  We baden het in het frans, want het land, Guinee, was een voormalige Franse kolonie en de voertaal was frans.  Justifie moi, mon Dieu, défends ma cause… De psalm spreekt van het opgaan naar het altaar van de Heer:  J’irai vers l’autel du seigneur, près du Dieu de ma joie – op naar de God van mijn blijdschap.  Zondag 13 maart is het de Garvedienst bij ons in de kerk.  Kinderen in de kerk. Daar wordt God blij van. En wij ook.
 
 
terug
 
 
 
 

Kerkdienst laatste zondag Kerkelijk jaar
datum en tijdstip 24-11-2019 om 10.00 uur
Kinderoppas: Janneke Harmsen

Uitgangscollecte: college van kerkrentmeesters
meer details

Het Brook Duo komt met een nieuw verhaal
datum en tijdstip 12-12-2019 om 20.00

meer details

 
 
Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.