Protestantse Kerk in Nederland
Protestantse gemeente te Wichmond
 
 
Vanuit de Pastorie Vanuit de Pastorie
Vanuit de pastorie
Geachte leden en vrienden van de kerk aan de Dorspsstraat te Wichmond,
De zon is weg! Ineens was die weg, hoewel die wel scheen.  Ik zag hem schijnen door het raam boven op zolder - die oude zolder waar je nog de balken van het eerste dak kunt zien, toen de pastorie een stuk kleiner was, in de negentiende eeuw - ik zag hem goud op het gras in de verte bij de buren, maar in mijn werkkamer, waar hij zo heerlijk geschenen heeft heel de maand april: weg.  Ja, de ouderling van mijn vorige gemeente had me al gewaarschuwd, toen hij bij mijn intrede de werkkamer bekeek en de bomen door het raam zag, op 5 januari 2014: Als die bomen straks gaan bloeien, zal je het merken.  Nou, hij had gelijk.  Maar wat me verbaasde was dat het dit jaar zo snel ging.  Ergens eerste helft  mei barstte de kastanjebomen ineens los in loof en bloem, en, ja hoor, zonlicht weg: ik zit nu in de schaduw.  Vorig jaar, toen het gebeurde, heb ik getelefoneerd naar de voorzitter van onze diakenen: gevraagd of ik tegen een schappelijk prijsje één van de op het oost staande diaconieruimten van de pastorie voor een uurtje per ochtend mocht huren, om daar in de zon te kunnen zitten lezen (in die hoek van de tuin geen bomen). Kreeg als antwoord – Mag, gratis. Ik dankbaar. En ik zal er geen misbruik van maken, lezer, nee, alleen daar gaan zitten als niemand anders er is. De diaconieruimtes in de ochtendzon… onvoorstelbaar heerlijk:  je waant je op het strand van Saint-Tropez. En dan met een goed boek - oh, dat is echt vakantie. Houd u ook zo van boeken, lezer?  Op mijn bureau heb ik er momenteel vijf liggen. Vier voor een deel gelezen, de vijfde nog niet aan begonnen. Op zondag, als ik niet hoef te preken (als ik wel moet preken, dan ben ik veels te zenuwachtig, want misschien komt u, en zal ik dan wel voldoen aan uw verwachtingen?  Dan maar niet gaan luilakken in de diaconie, nee, dan dat uurtje vurig bidden in de kerk: Heere, help mij!), op zondag, in de diaconie: Calvijn. Verrukkelijk. Ik ben bezig met zijn Institutie. Ik lees hem in het Frans, zijn moedertaal.  Hij heeft zijn meesterwerk eerst in het Latijn geschreven en het later zelf in het Frans vertaald, zo rond de jaren 1540.  Dat Latijn van hem, dat kan ik niet - was altijd heel zwak in Latijn - maar Frans, ja, dat kan iedereen, hebben we toch allemaal gehad op de lagere school, lezer - Papa fume une pipe, le coq est sur le mur, enz.? Het Frans van Calvijn is ook niet moeilijk, en wat hij schrijft is boeiend. Nou… meestal. Ik zit nu tegen het eind van deel drie (De Institutie is in vier delen) en heb laatst een stukje gelezen over het Onze Vader. Hij gaat natuurlijk in op iedere regel van het gebed - bijvoorbeeld deze: “En vergeef ons onze schulden, gelijk ook  wij vergeven onze schuldenaren.” Calvijn zegt hierover, in de eerste plaats (en dat verbaast niet voor een hervormer): denk toch niet dat je het gaat verdienen! Nee, dat zullen we niet doen, je verdient niets, dat weten we. Alles is puur genade. Ben ik het overigens ook helemaal mee eens:  alles is genade, en Gods vergeving helemaal. Maar waarom staat deze regel er dan in het Onze Vader?  Lijkt op een transactie.  Calvijn zegt van niet.  Hij zegt, het tweede gedeelte is een “signe”,   een sein dus, een teken.  Hij zegt: het staat er opdat wij er net zo zeker van zouden zijn dat wij door God worden vergeven als dat wij onze naasten vergeven.  Weet jij wat het is om je naaste te vergeven? Heb je daar ervaring van, in je hart - dat daar helemaal geen kwade gevoelens meer tegenover iemand over iets schuilen? Kan jij dat opbrengen, als mens?  Ja, natuurlijk wel. Nou, dan God helemaal.  Dan heb je een idee van hoe God vergeeft. De tweede helft van de zin is een teken van wat God doet, want wij zijn in Zijn beeld geschapen. Zo helpt Calvijn mij God te begrijpen. Waarom dan er nog om vragen? Het lijkt overbodig.  Is het denk ik ook, lezer. Als wij het al kunnen, zonder dat erom gevraagd wordt (en dat moeten we soms), dan God toch ook, en nog veel makkelijker? Genade is van helemaal niets afhankelijk en Gods liefde kent geen grenzen, Hij gaat niet zitten wachten totdat ik er voldoende om gevraagd heb. Geloof ik niet.  Maar af en toe vragen is wel meegenomen.  Net als: Bedankt.  Net als: Alstublieft, of, Alsjeblieft (hoor je tegenwoordig vaker).  Het vergemakkelijkt de omgang met elkaar.  Het brengt wat warmte.  Als wij dat fijn vinden, God toch ook?  Zo zie ik het. Nou, genoeg getheologiseerd op deze mooie ochtend bij elektrisch licht, jawel.  Ik moet me gaan voorbereiden op de dienst van 7 juni – een gezinsdienst, aanvang 10 uur, met als thema “Happy Families”, en dan op 14 juni, 10 uur: Avondmaal. (Calvijns leer over het Avondmaal is overigens ook heel bijzonder, lezer - haast wel een mystieke. Misschien leg ik het uit in de preek.) Ik groet u hartelijk. T. Wiersum.
Vrijdag 12 juni, 19.30 uur:  ons projectkoortje oefent nieuwe liederen met ds Deddie van Alphen in Withmundi.
 
terug
 
 
 
 

Kerkdienst laatste zondag Kerkelijk jaar
datum en tijdstip 24-11-2019 om 10.00 uur
Kinderoppas: Janneke Harmsen

Uitgangscollecte: college van kerkrentmeesters
meer details

Het Brook Duo komt met een nieuw verhaal
datum en tijdstip 12-12-2019 om 20.00

meer details

 
 
Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.